B4sunset’s Registered & Protected Blog Entry

روی زمین ستاره ریخته بود، نومیدی، ایستادگی در نساختن با شیرینی ها را می ستودبرای نجات از شبانه های ننگین؛چه باید کرد ؟کدام باده را نوشید، در آسمان جام های رنگینسوار کدامین دود باید شدتا خیال با تو بودن، به من برسدبه کدام گل قاصد بگویم تلخی های دنیای عوضی را  بی فرجام ترین چاره ی  بقا را تصویر دست در گردن تو انداختن رالبهایت را به گرمی فشردن،  غلتیدن در بالینت راروز که چشم می گشایمشب که چشم می بندم...تو را دیدن راتو چه بی حالی که سرانجام کار را می نگری و من کیف یک آن معاشقهآن هم با تو!!!و پرستش آنگونه که زاده شدیحاضر باش که چیزی نمانده